arrow_drop_up arrow_drop_down
22 oktober 2019 
in Blog

Ik ben allergisch voor zweverigheid

Ik hou niet van zweverigheid. Wat zeg ik?
Ik ben allergisch voor zweverigheid.

Je kent het wel. Je hebt het met iemand over mediteren en ineens verandert haar stem.
Het wordt een soort wollige gekkigheid, zalvend uitgesproken.

Of je stelt iemand een heel eenvoudige vraag en het antwoord is dat ze gaat “voelen” wat jij nodig hebt. Of dat ze het aan het universum gaat vragen.
Ogen die omhoog draaien, meelevend naar je kijken.
Zinnen waar je geen touw aan vast kan knopen.

Jakkie. 

Wat ik er vooral vervelend aan vind is dat mediteren en spiritualiteit zo tot iets speciaals worden gemaakt.

Iets wat jij beter kan dan een ander, omdat je een cursus hebt gevolgd.

Iets wat de normale mens nog moet bereiken.

En dat is echt onzin.

Mediteren is niets meer maar ook niets minder dan je aandacht naar binnen richten.

Ik noem al die zweverige gekkigheid altijd “de spirituele aap is aan het woord”. Dan is je ego heel erg bezig met het goed te doen op spiritueel gebied, probeer je aan een beeld voldoen van wat jij denkt dat spiritueel is, maar dan ben je nog steeds bezig met de buitenkant.

Als je terugkeert naar wie je daadwerkelijk bent of als je je verbindt met bijvoorbeeld je ademhaling dan word je juist heel helder.

Dat heeft niets met zweverig zijn te maken. Mediteren is een hele heldere staat zijn waardoor je efficiënter wordt en met meer gelijkmoedigheid naar de wereld kijkt. Meer vanuit liefde handelt. Meer met afstand naar je denken, de gekkigheid in je hoofd kijkt.

Mediteren is een innerlijk proces dat eigenlijk heel dichtbij je staat.

En als je daarbij graag je sandalen, wollen sokken en witte kleren aandoet is het helemaal prima.

Maar in je spijkerbroek met een t-shirt aan, op je keukenstoel is ook helemaal ok.

Warme groet, Inge

PS. Klik hier als jij een methode wil leren waarbij je altijd en overal kan mediteren, ZONDER zweverigheid. 

Over de schrijver
<:authorgoogleplus>
Reactie plaatsen

Wij gebruiken cookies