arrow_drop_up arrow_drop_down
13 december 2019 
in Blog

Je verbinden met de stilte in jezelf.

Ik heb nieuwe buren.

Leuk, denk ik.

Gezellig.

Een moeder met een dochter van 13. Ze wonen direct naast mij, maar ook boven mij. Ik heb een maisonnette in de vorm van een L en de kamer van de dochter zit direct boven mijn werkkamer en naast mijn woonkamer.

Op een zondagavond om 5 over 10 (ik lag al in bed) hoor ik een piano.

Blijkt dat het buurmeisje piano speelt.

Veel en beginnend. Steeds hetzelfde wijsje. De hele dag door. Oefenen, fout doen, nog een keer, weer fout etc. etc. etc. etc.

Iedere dag.

Mijn aap draait ineens overuren. Ik word er gek van.

Ik ga langs om te overleggen hoe we dit gaan aanpakken. Tijden afspreken (waar ze zich vervolgens niet aan houdt), vragen of de piano aan een andere muur kan staan (hij staat direct aan mijn huiskamer muur), oplossingen verzinnen.

In één week ga ik 4 x langs. Ik doe vriendelijk en beleefd, luister, toon begrip voor hoe belangrijk het is dat kinderen muziek kunnen maken, loop een rondje door hun huis en nodig ze uit in ons huis.

Maar eigenlijk ben ik gewoon boos en geïrriteerd. En dat komt door hen, zegt mijn aap, het is hun schuld!

(Hey daar, klein meisje Inge!)

Duzzzz….

Werk aan de winkel.

Want wat geloof ik?

Ik geloof dat het gedaan is met mijn rust. Dat er altijd lawaai zal zijn, dat ik geen lives en meditaties meer kan inspreken. Dat ik geen onlineprogramma’s meer kan draaien, dat mijn groepen onder druk komen te staan. En dat ik ook wel weer ongelofelijke pech heb dat IK zulke buren moet hebben. Waarom ik? Ze luisteren niet, het zijn sowieso stomme buren, ze gaan gewoon hun eigen gang… asociale types.

Maar is dat waar?

Ik onderzoek mijn gedachten en zie dat ze allemaal op angst en niet op liefde gebaseerd zijn. Ik zie dat ik me laat verleiden door het drama van de aap. Ik voel me aangevallen in mijn rust. En ik voel me ook schuldig over de oordelende gedachten die ik over mijn nieuwe buren heb.

Nu heb ik mezelf dubbel. Ik voel onrust door het pianospel EN ik voel onrust als er niet gespeeld wordt omdat ik er gedachten over heb.

Dat is een fijn inzicht!

Dus… wat wil ik.. geluk of gelijk?

Ik besluit om er vanuit liefde naar te kijken. Om de oordelen en angsten los te laten. Om de schuld Piet terug naar Spanje te sturen (die andere Pieten zijn allang thuis).

Ik neem wat meer stille tijd en zorg goed voor mezelf.

Ik voel dat ik rustiger word en zachter.

Ik maak opnieuw afspraken met de nieuwe buren. Ik luister nu écht; vanuit liefde. Ik denk écht mee, ik verzin echte oplossingen.

En…

Tot nog toe lijkt het heel goed te werken. Er is rust en er is pianospel en ik draag het geluid vanuit liefde.

Warme groet, Inge

Over de schrijver
Reactie plaatsen

Wij gebruiken cookies