arrow_drop_up arrow_drop_down
16 oktober 2019 
in Blog

Mindful eten

Mijn eerste vriendje kwam uit een streng christelijk gezin.

Aan tafel werd er niet gepraat.

Ik vond dat helemaal niet fijn, dat zwijgen. Ik vond de stilte ongemakkelijk: donkere blikken, ernstige gezichten, zuchten. De maaltijd zelf hielp ook al niet mee.
Met name de groenten kan ik me herinneren; alles eindeloos doorgekookt.

Dat was ik helemaal niet gewend.
Bij ons thuis was het op z’n best een enorm gekakel en gedoe. Vier meiden en een moeder leverden een hoop geluid op. Er werd ook veel gekibbeld en geschreeuwd. En soms, steeds vaker, schoven we op de bank een boterham naar binnen, omdat mijn moeder in bed lag.

Toen ik zelf een gezin kreeg, wilde ik het eten tot een fijne gebeurtenis maken.

Lekker kwebbelen,
Grappen maken,
Af en toe met je handen eten,
En als er een beker water omviel, dan lapte ik dat gewoon even weg.

Nu de kinderen de deur uit zijn, eten mijn geliefde en ik meestal met z’n tweeën.

Zonder dat er ooit een afspraak over is gemaakt, doen we steeds langer over de maaltijd en zijn we stiller geworden.

Niet dat je niet MAG praten.

Maar het is gewoon fijner;
een keuze om in het moment zijn.
Met aandacht te eten
Rustig te kauwen en te proeven.

En dat voelt goed. Zowel in mijn lijf als in mijn hoofd. Het voelt ontspannen en vrij.

Zo kan ook eten een meditatief moment worden.

Warme groet, Inge

PS. Wil jij ook altijd en overal kunnen mediteren? Ook wanneer je druk bent? Klik dan hier.

Over de schrijver
Reactie plaatsen

Wij gebruiken cookies