arrow_drop_up arrow_drop_down
25 oktober 2019 
in Blog

Zo eenvoudig is vergeven

Zie je ook uit naar de 3-daagse Masterclass “Vergeef je Familie – Kies voor Liefde”?

Ik ook.

Ik vind vergeving de meest mooie en praktische manier om met liefde en zachtheid naar mezelf, naar de ander en naar de wereld te kijken.

Tijdens de Masterclass gaan we werken met het vergeven van je familie. Dat lijkt voor sommige best een groot ding.
Zo van: “dat gaat nooit lukken want mijn moeder, echt, die is verschrikkelijk. Wat zij mij heeft aangedaan! Er valt niets met haar te beginnen.”

Maar eigenlijk is vergeven heel eenvoudig; je kunt het zien als een innerlijke schoonmaak.
Je doet het uit liefde voor jezelf.

Om alvast in de sfeer te komen, laat ik je zien dat vergeving ook op kleine schaal kan.
Dan krijg je een beetje een idee. Want als je het op kleine schaal begrijpt, dan heb je de eerste stap al gezet.

Ik loop met mijn honden door het bos. Allebei los, want het zijn schatjes.

Een mijnheer komt ons tegemoet. Met een hondje, aan de lijn. Naarmate wij dichterbij komen voel ik wat spanning.
Nog dichterbij zie ik de man aan de lijn trekken en zijn hond dichtbij houden.

Er zit nog 3 meter tussen.

Ik vraag hem: “Moet ik mijn honden vasthouden? ”
“Ja” zegt hij, “mijn hond is niet te vertrouwen. ”

Ik denk: Pipo.. zeg dat dan eerder.

Ik begin licht gestresst mijn twee honden aan te lijnen. Donald is een kruising Herder X Rottweiler… hij is oud,
maar kan nog goed zijn mannetje staan en die hond van die mijnheer is een stuk kleiner.

Keetje is een kleintje… moet niet in de bek van die andere hond komen.

3 meter is niet ver. En heel dichtbij als je twee honden aangelijnd wilt krijgen.

Ik begin dwingend mijn honden te roepen.

Die andere hond begint te grommen en laat zijn tanden zien.

Ik zeg geïrriteerd: “Dat is erg laat dat u dat zegt”.

Donald krijg ik snel vast, maar Katie is op die andere hond afgelopen, die nu uit z’n dak gaat en begint uit te vallen.

OMG… beelden van een verscheurde Katie vliegen door mijn hoofd.

Het gebeurt allemaal in een split second en ik snauw die man toe: “Jeetje, wat een stress… zeg dat dan eerder,
ik krijg in zo’n korte tijd mijn honden toch niet aangelijnd”.

Ik loop door de stress enorm met de lijnen te hannesen.

Gelukkig luistert Keetje; ze komt naar mij toe en ik kan haar aanlijnen.

Gespannen en mopperend trek ik mijn honden mee en denk: die l**, laat hij zelf omlopen, of eerder waarschuwen, ei**l.

Nog wat verder in het zonnetje voel ik me nog steeds gespannen.
En ik voel me rottig dat ik naar tegen die man heb gedaan die zichtbaar onhandig was met zijn hond.
Een oudere man nog wel.

Je kent het wel, je kan zo’n gevoel de hele dag met je meedragen.

Ik besluit niet in deze onvrede te blijven hangen en het pad van vergeving te bewandelen (ik was toch al aan het wandelen).

Want wat is er nou eigenlijk gebeurd?
Grommende hond en korte tijd om mijn honden aan te lijnen.

Wat geloof ik?
Dat die man een fout maakt, een oelewapper is en schuld heeft aan… tja.. dat er een enorm hondengevecht uitbreekt?

Maar is dat waar?
Nee…
Het zijn mijn gedachten die met me op de loop gaan.
Ik geloof dat die man mij iets heeft aangedaan.
Ik maak de man schuldig in mijn hoofd, aan iets dat niet gebeurd is.

Waar ben ik bang voor?
Ik ben altijd bang dat de situatie uit de hand loopt. Dat het oncontroleerbaar is. Beelden van vroeger gaan door mijn hoofd.
Ik realiseer me dat het voornamelijk mijn angst was. Mijn angst voor onveiligheid.
En geef daar die mijnheer de schuld van.

Ik keek met de ogen van het verleden naar wat er op dat moment gebeurde.
Ik keek vanuit de overtuigingen van het verleden naar wat er op dat moment gebeurde.

En ik realiseer me:
Het is niet waar.
Die mijnheer met zijn hond heeft mij niet bedreigd in mijn veiligheid.
Er is eigenlijk niets gebeurd, een onhandig moment dat vroeg om direct ingrijpen.
Degene die de meeste stress veroorzaakte was ik, omdat ik naar de aap in mijn hoofd luisterde in plaats van handelde in het hier en nu.

Ik zie de zon, ik ruik de aarde, ik voel de vocht in de lucht hangen.

Ik adem diep in, voel de ruimte in mijn lichaam, voel de zachtheid in mijn hart.

Ik realiseer me: er is niets dat mijn innerlijke vrede kan verstoren.

Zo eenvoudig is vergeven.

Wil jij ook ontdekken hoe eenvoudig vergeven is?

Doe mee met mijn gratis 3-daagse Masterclass en schrijf je hier in.

Warme groet,

Inge

Over de schrijver
Reactie plaatsen

Wij gebruiken cookies